Η ιστορία του Edward Snowden, της αμφιλεγόμενης προσωπικότητας που πριν από περίπου 3 χρόνια αποκάλυψε στο ευρύ κοινό τις παράνομες δραστηριότητες παρακολούθησης της αμερικάνικης υπηρεσίας πληροφοριών (NSA), με αποτέλεσμα να γίνει ένα από τα πλέον καταζητούμενα άτομα στον κόσμο αλλά συνάμα και ένας σύγχρονος ήρωας που είχε ως στόχο του να αφυπνίσει τις συνειδήσεις των φιλήσυχων πολιτών του δυτικού κόσμου.
Περισσότερες πληροφορίες Πρόκειται για την τελευταία σειρά ταινία του ακτιβιστή σκηνοθέτη Oliver Stone, ο οποίος κατά το παρελθόν δεν δίστασε να θίξει φλέγονται ζητήματα της αμερικάνικης ζωής με ταινίες-αριστουργήματα, όπως τα «Platoon», «Born on the Fourth of July» και «Wall Street», αλλά και να ρίξει άπλετο φως σε ιδιαίτερα σημαίνουσες προσωπικότητες της ιστορίας με ταινίες όπως το «JFK» και το «Alexander». Εδώ καταπιάνεται ίσως με την συναρπαστικότερη ιστορία κατασκοπείας και συγκάλυψης-αποκάλυψης του 21ου αιώνα. Ήδη από το ξεκίνημα της ταινίας, ο σκηνοθέτης επιχειρεί να σκιαγραφήσει όλες τις πτυχές του χαρακτήρα του πρωταγωνιστή του. Από την αποτυχία του να γίνει πεζοναύτης, την ένταξη του στις μυστικές υπηρεσίες, τους ηθικούς του προβληματισμούς, τα προβλήματα που όλα τα παραπάνω του προκάλεσαν στην προσωπική του ζωή, μέχρι και την στιγμή που κάτι σπάει μέσα του και αποφασίζει να αποκαλύψει στο ευρύ κοινό την αλήθεια για τους παράνομους τρόπους παρακολούθησης που χρησιμοποιούν οι μυστικές υπηρεσίες. Ο Oliver Stone επιχειρεί μια καθαρή προσωπογραφία, και τα καταφέρνει περίφημα. Με την κάμερα στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας να παραμένει ορθά στο πρόσωπο του πρωταγωνιστή. Η μαεστρία όμως ενός καλού σκηνοθέτη κατά την προσωπική μου άποψη, έγκειται στον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει τις σκηνές κατά τις οποίες συντελείται ο καταλύτης της ταινίας. Θεωρώ πως θα μείνει στην ιστορία του κινηματογράφου και πως κατά τα επόμενα χρόνια θα διδάσκεται στις κινηματογραφικές σχολές, η σκηνή κατά την οποία ο διοικητής της CIA «ψαρεύει» τον Snowden προκειμένου να εκτιμήσει την ψυχολογική του κατάσταση. Μια σκηνή η οποία χρησιμοποιεί την τεχνολογία ως ένα μέσο μεταφοράς τρόμου και εκφοβισμού, παίζει πολύ έξυπνα με τις διαστάσεις (όσοι δείτε την ταινία θα καταλάβετε ακριβώς τι εννοώ) καταφέρνοντας την μέθεξη του κοινού με το θέαμα, μεταφέροντας δηλαδή στον θεατή σε απόλυτο βαθμό τον τρόμο και την ψυχολογική κατάρρευση του πρωταγωνιστή ακριβώς εκείνη την στιγμή. Σαν ένα γενικότερο σχόλιο, θα λέγαμε ότι με το Snowden ο Oliver Stone κατάφερε να ανακτήσει λίγη από την παλιά του δόξα ως ακτιβιστή σκηνοθέτη, επιστρέφοντας στις βασικές αρχές και αξίες του σινεμά, παραδίδοντας μια μεστή δουλειά στο φιλοθεάμων κοινό. «Terrorism is just an excuse.», Edward Snowden
Νέα Υόρκη, 1926. Ένα μυστηριώδες πλάσμα σκορπάει την καταστροφή στις γειτονίες της πόλης, κάτι που απειλεί να αποκαλύψει την μυστική κοινότητα των μάγων στους μη μάγους. Την ίδια στιγμή, οι Δεύτεροι Σαλεμαίοι, μια ομάδα φανατικών που είναι αποφασισμένοι να εξολοθρεύσουν τους μάγους αυξάνει την ένταση στην ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα που επικρατεί. Σε αυτό το κλίμα λοιπόν, καταφθάνει στην πόλη ο Newt Scamander, ένας νεαρός Άγγλος μάγος, με σκοπό την έρευνα και την διάσωση μαγικών πλασμάτων…
Περισσότερες πληροφορίες
Από την πένα της πιο επιτυχημένης εμπορικά συγγραφέως στην ανθρώπινη ιστορία, της J.K. Rowling, της δημιουργού του φανταστικού-μαγικού σύμπαντος του Harry Potter, έρχεται μια νέα σειρά ταινιών η οποία διαδραματίζεται περίπου εβδομήντα χρόνια πριν από τα γεγονότα που διαδραματίζονται στα βιβλία του Harry Potter, με πρωταγωνιστή τον Newt Scamander, έναν νεαρό μάγο ο οποίος έχει ως αποστολή του να βρει και να διασώσει όσα μαγικά πλάσματα υπάρχουν ακόμη.
Ένα δομημένο σενάριο, με αρχή, μέση και τέλος. Χαρακτήρες δουλεμένοι ψιλοβελονιά. Με την καλλιτεχνική διεύθυνση της ταινίας να παίρνει άριστα, τόσο για την αποτύπωση του κλίματος της εποχής, με τα αντίστοιχα σκηνικά, κοστούμια, αξεσουάρ, αλλά επίσης και για την συνετή χρήση CGI εκεί όπου ήταν απολύτως απαραίτητο, καταφέροντας να μην κουράσει το μάτι του θεατή με οπτικές υπερβολές αλλά παράλληλα να αποδώσει το μαγικό περιβάλλον στο οποίο διαδραματίζεται η ταινία στην εντέλεια. Θα μπορούσε βέβαια η ταινία να έχει λίγο μικρότερη διάρκεια, αλλά σίγουρα είναι κάτι που μπορούμε να δικαιολογήσουμε δεδομένου του ότι πρόκειται για την πρώτη ταινία της σειράς, που επιχειρεί να μας εισάγει σε έναν άλλο κόσμο, μιας άλλης εποχής.
Ειδική μνεία θα ήθελα να κάνω στην σκηνοθεσία της ταινίας, η οποία σε συνδυασμό με την υπέροχη λυρική μουσική, σε ταξιδεύουν σε έναν άλλο κόσμο. Σε ένα κόσμο μαγικό, όπου το καλό συνυπάρχει με το κακό, ένα κακό όμως που αποδίδεται με ιδιαίτερα σκληρό-ρεαλιστικό τρόπο από τον σκηνοθέτη, λειτουργώντας ως χαστούκι για εκείνους που πίστευαν ότι το Fantastic Beasts είναι μια ταινία μόνο για παιδιά Είναι μια ταινία, που αποδίδει την σκληρότητα της εποχής της τόσο πιστά, τους ενήλικες και τις συμπεριφορές τους τόσο ρεαλιστικά αλλά και ταυτόχρονα παραμυθένια, σε τέτοιο βαθμό που μου έφερε στο μυαλό τις ιστορίες και τα παραμύθια του Charles Dickens. Με λίγα λόγια…The magic is back.
Υπόθεση Στη βόρεια Ινδία, ο πεντάχρονος Saroo μπαίνει στο λάθος τρένο και ταξιδεύει τρομοκρατημένος και μόνος χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από το σπίτι του, στην χαοτική Καλκούτα. Εκεί γίνεται ένα από τα ημι-άγρια παιδιά του δρόμου και σαν από θαύμα καταφέρνει να επιβιώσει από πολλούς κινδύνους, καταλήγοντας σε ένα ορφανοτροφείο.Βασισμένο στην αυτοβιογραφία του Saroo Brierley, το Lion αφηγείται την μοναδική ιστορία ζωής του Ινδού συγγραφέα, ο οποίος χάθηκε στην ηλικία των 5 ετών σε έναν σταθμό τρένων της Calcutta, χωρίς καν να μπορεί να μιλήσει την τοπική διάλεκτο. Με μόνη ανάμνηση κάποιες σκόρπιες εικόνες της παιδικής του ηλικίας, 25 χρόνια μετά θα αποφασίσει να ψάξει να βρει την χαμένη του οικογένεια.Το ταξίδι του πεντάχρονου προς την επιβίωση, είναι μια κινηματογραφική ιστορία που σου κόβει την ανάσα, κάνοντας σε με ευκολία να δεθείς με την προσπάθεια και την επιμονή του για επιβίωση. Περισσότερες Πληροφορίες Το Lion μπορεί να πει κανείς πως χωρίζεται σε δύο κομμάτια τα οποία και ασχολούνται με την ίδια κατάσταση της ψυχοσύνθεσης του πρωταγωνιστή, αλλά από διαφορετική οπτική σκοπιά. Στο μεν πρώτο ο Saroo βιώνει την κυριολεκτική έννοια του να βρίσκεσαι χαμένος, καθότι απομακρύνεται από τον αδερφό του χωρίς να μπορεί να τον ξαναβρεί λόγω της μικρής του ηλικίας. Στο δε δεύτερο κομμάτι του φιλμ, ο ενήλικας πλέον Saroo νιώθει συναισθηματικά χαμένος από το γεγονός ότι δεν ξέρει τις ρίζες του, αισθανόμενος ένα μεγάλο κενό για την απώλεια της βιολογικής του οικογένειας. Trailer
